สังคมทำให้เรารู้สึกว่า วัยสามสิบกลางๆ เป็นช่วงวัยสุดท้ายแล้วที่จะแสวงหาหรือเปลี่ยนแปลงตัวเอง ยิ่งถ้าไปถึงสี่สิบ ก็สมควรอย่างยิ่งที่ชีวิตจะต้อง ‘ลงตัว’ แล้ว

แต่ความเปลี่ยนแปลงในชีวิตมาถึงเราได้ทุกวัย จะอายุเท่าไหร่ก็อาจ ‘อยากเปลี่ยน’ ตัวเอง อยากแสวงหาเส้นทางชีวิตที่ทำให้ตัวเองเปลี่ยนแปลงไปได้เสมอ แต่พอถูกขังอยู่ในกรอบมายาคติที่ว่า – อายุมากแล้วไม่ควรเปลี่ยนอะไรอีก สุดท้ายก็เลยจำเป็นต้องกอดงานที่ตัวเองไม่รู้สึกรู้สมอะไรกับมันด้วยไปจนตลอดชีวิต

ด้วยเหตุนี้ หลายคนที่เข้าข่าย Mid-Career Crisis จึงรู้สึกขมขื่นกับการทำงานของตัวเองมาก