Deaf Culture:

เรื่องหนึ่งที่เป็นข่าวใหญ่โตในอเมริกาเมื่อราวสิบกว่าปีที่แล้วก็คือ มีหญิงรักหญิงคู่หนึ่งที่อยู่ในกลุ่ม Deaf พวกเธอต้องการมีลูกที่หูหนวก เพราะการเลี้ยงดูลูกในชุมชนคนหูหนวกนั้น ถ้าลูกหูหนวกด้วยจะเป็นเรื่องที่ดีกว่ามาก เพราะสำหรับพวกเธอ คนหูไม่หนวกที่อยู่ในชุมชนคนหูหนวกจะเป็นคนที่มีปมด้อย (เช่นเวลาไปดูตลกในคลับก็อาจรู้สึกเหมือนถูกล้อเลียนได้) ดังนั้น พวกเธอจึงใช้วิธีคัดเลือกทางพันธุกรรม นำเชื้ออสุจิของเพื่อนที่มาจากครอบครัวที่มีอาการหูหนวกมาแล้วหลายรุ่น เพื่อนำเชื้อมาผสมกับไข่ของพวกเธอ ผลลัพธ์ก็คือได้ลูกที่หูหนวกออกมาจริงๆ 

เรื่องนี้ทำให้เกิดการถกเถียงกันใหญ่โตว่าผิดศีลธรรมหรือเปล่า เพราะเป็นการจงใจทำให้ลูกออกมาหูหนวก ซึ่งคนทั่วไปถือว่าเป็นความบกพร่องทางกาย แต่พวกเธอก็โต้แย้งว่า ถ้าเป็นหญิงรักหญิงผิวดำที่อยากมีลูกผิวดำ ทำไมถึงสามารถเลือกเชื้ออสุจิของพ่อที่เป็นผิวดำได้เล่า ในเมื่อพวกเธอไม่ได้เห็นว่าอาการหูหนวกเป็นความบกพร่อง ก็แล้วคนอื่นจะมีปัญหาอะไร ซึ่งก็แน่นอนว่าก่อให้เกิดการถกเถียงกันขนานใหญ่เข้าไปอีก แต่ที่สุด พวกเธอก็ได้เลี้ยงลูกและมีครอบครัวในแบบ Deaf Culture 

Read More…
Advertisements

แฮโรลด์ รอส : ตำนานแห่ง The New Yorker และความร่วงโรยของวงการนิตยสาร

เรื่องราวของ แฮโรลด์ รอส อยู่ในหนังสือ Genius in Disguise: Harold Ross of the New Yorker ของ Thomas Kunkel ซึ่งเล่าถึงประวัติชีวิตของบรรณาธิการที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งของโลกเอาไว้อย่างสนุกสนาน มีสีสัน และได้รับคำยกย่องว่าเป็นหนึ่งในหนังสือชีวประวัติที่ดีที่สุด

เคิร์ท แอนเดอร์เซน (Kurt Andersen) อดีตบรรณาธิการแห่งนิตยสาร New York และเป็นผู้ร่วมก่อตั้งนิตยสาร Spy เคยให้สัมภาษณ์เอาไว้ว่า ช่วงปี 1920 ถึง 2020 คือ ‘ศตวรรษแห่งแมกกาซีน’ เขาบอกว่านิตยสารยิ่งใหญ่ที่สุดของโลกหลายฉบับ อาทิเช่น The New Yorker และ Time ต่างก็ก่อตั้งขึ้นในทศวรรษสองศูนย์ (Time เกิดในปี 1922 ส่วน The New Yorker เกิดในปี 1925) ก่อนหน้าจะเกิดเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ของโลกไม่นานนัก นิตยสารที่ ‘ผ่าน’ วิกฤตเศรษฐกิจมาได้ จึงรุ่งเรืองเฟื่องฟูมาจนถึงปัจจุบัน ก่อนต้องพบกับวิกฤตอีกลูกหนึ่ง เป็นวิกฤตใหญ่กว่าที่ แฮโรลด์ รอส เคยพบพานมาชั่วชีวิตของเขา

มันคือวิกฤตแห่งความตายของอุตสาหกรรมนิตยสาร!

Read More…

วิทยาศาสตร์ของการมีอายุ 20s

ความเชื่อหนึ่งที่ไม่รู้เป็นการทำลายหรือส่งเสริมคนหนุ่มสาว ก็คือความเชื่อที่ว่า วัย 20s เป็นวัยที่ทรงพลังที่สุด เป็นวัยที่สามารถทำอะไรก็ได้ มองเห็นว่าโลกเป็นเรื่องสนุก มีเรื่องใหม่ๆ ท้าทายให้ลองทำอยู่ตลอดเวลา คนในวัยนี้เติบโตพ้นความเป็นเด็กแล้ว แต่ก็ยังไม่เติบใหญ่ถึงขนาดเริ่มมองเห็นความโรยราของอายุ ดังนั้น 20s จึงน่าสนใจ

แต่นั่นเป็น ‘ความเชื่อ’ ในทางสังคมทั่วๆไป คำถามก็คือ แล้วในทางวิทยาศาสตร์ล่ะ มองคนวัย 20s อย่างไร เราลองมาพิจารณากันเป็นข้อๆ ดูดีไหมครับ

Read More…

การต่อสู้ทางเพศในห้องน้ำ

ในปี 2016 หลายคนอาจคิดว่า โลกกำลังอ้าแขนถ่างขาเปิดรับความหลากหลายทางเพศกันแล้วอย่างไม่มีข้อยกเว้น แต่กลับเป็นปีที่เราได้เห็นอาการ ‘โต้กลับ’ (Backlash) ทางเพศ อย่างเห็นชัด

รูปธรรมของการต่อสู้ในเรื่องนี้ที่เห็นได้ชัดที่สุด คือกฎหมายในสหรัฐอเมริกาที่เรียกกันด้วยชื่อเล่นๆว่า Bathroom Bill หรือพระราชบัญญัติห้องน้ำห้องส้วม อันมี ‘เป้า’ พุ่งตรงไปที่คนที่มีลักษณะ ‘ข้ามเพศ’ (transgender) โดยเฉพาะ ทั้งนี้ก็เพื่อรักษา ‘ความปลอดภัย’ ให้กับผู้หญิง (ที่ถูกมองว่าเป็นเพศอ่อนแอ) ในการเข้าใช้ห้องน้ำสาธารณะ

Read More…

Incest: เรื่องรักร่วมสายเลือด

เราเรียกความรัก (ในแง่ชู้สาว) รวมถึงการมีอะไรต่อมิอะไรกันในทางเพศ ระหว่างคนในครอบครัวเดียวกันหรือเป็นญาติที่สนิทกันว่า Incest ซึ่ง เป็นเรื่องต้องห้ามหรือ Taboo อย่างหนึ่ง

แต่ Incest ก็เกิดขึ้นมาตลอดทุกยุคสมัย

ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น

Read More…

มนุษย์อ่อนแอกับการถูกทำร้ายเสมอ

เมื่อถูกทำร้าย เราเลือกอนุญาตหรือไม่อนุญาตให้การทำร้ายนั้นเข้ามาถึงตัวเราไม่ได้ อย่างหนึ่งเพราะเราได้ถลำลึกลงไปในความสัมพันธ์นั้นมากเกินไป เกินกว่าจะรั้งตัวเองออกมายืนดูสถานการณ์ที่เกิดขึ้นราวกับเป็นคนนอก ราวกับเป็นคนที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรเลยกับเรื่องที่เกิดขึ้น

เราไม่ได้แค่เจ็บปวดเท่านั้น

แต่เราคือความเจ็บปวดนั้นเสียเองด้วย

Read More…

ช็อกโกแลตเบลเยี่ยม กับตำนานของเลดี้โกไดวา

ใครๆ ก็คงรู้ ว่าเบลเยี่ยมเป็นเมืองแห่งช็อกโกแลต โดยเฉพาะช็อกโกแลตยี่ห้อ Godiva ที่มีกำเนิดในเมืองบรัสเซลส์ของเยลเยี่ยม โดยคุณโจเซฟ แดร็พส์ (Joseph Draps) ได้เปิดร้านช็อกโกแลตแห่งแรกที่ Grand Place ในบรัสเซลส์ โดยใช้ชื่อ ‘โกไดวา’ มาตั้งแต่ต้นเลย

ว่าแต่ – คุณรู้ไหมครับ ว่าชื่อโกไดวามาจากไหน

Read More…

ก้าวต่อไปของชีวิต: ทางแพร่งของวัยสามสิบ

เมื่ออยู่ตรงทางแพร่งของชีวิต เรามักละล้าละลัง ตัดสินใจไม่ถูก ว่าจะเดินหน้าไปทางไหนดี

ด้านหนึ่งคือการกระโจนเข้าสู่ชีวิตในแบบที่เราอยากเป็น มันคือการเริ่มต้นใหม่อีกครั้งและอีกครั้ง เป็นการกระโดดสู่ความไม่รู้ การทดลอง เราอาจรู้สึกว่า นั่นเป็นสิ่งที่เราต้องการ เป็นตัวตนของเรา แต่เอาเข้าจริง เราก็ไม่รู้หรอกว่ามันจะ ‘กลาย’ มาเป็นตัวตนของเราในอนาคตได้จริงไหม 

ยังมีอะไรอื่นอีกมาก ที่การเปลี่ยนเส้นทางเพื่อเดินตามหนทางใหม่นั้นยังไม่ได้บอกเรา 

ยังมีอะไรอื่นอีกมาก ที่เราคิดว่าเรารู้แล้วเกี่ยวกับเส้นทางใหม่นั้น – แต่แท้จริงเรายังไม่รู้

เราจึงหวาดหวั่น

Read More…

รีวิว Nocturnes ของคาซุโอะ อิชิกุโร

นี่เป็นหนังสือที่มี ‘ความอังกฤษ’ มาก มีกลิ่นอายแสบๆ คันๆ บางอย่างแบบอังกฤษ แต่ผสมอยู่กับวิธีสร้างตัวละครที่สมจริงและมีเลือดมีเนื้ออย่างที่สุด ที่งดงามมากก็คือ เราไม่รู้เลยว่าอิชิกุโรจะพาเราไปไหนจนกระทั่งอ่านแต่ละเรื่องจบ

Read More…

ตุ๊กตาหมีกับโรคซึมเศร้า

ถ้าเราป่วยเป็นโรคเรื้อรังบางโรค เช่น มะเร็ง แล้วเจ็บป่วยกับโรคจนทำให้จิตใจเจ็บป่วยไปด้วย เช่น กลายเป็นคนอารมณ์ร้าย หงุดหงิด ขี้บ่น เศร้า ฯลฯ คนอื่นรอบข้างอาจ ‘รำคาญ’ ตัวคุณได้ แต่ถึงกระนั้น ก็ไม่มีใครคิดรำคาญก้อนมะเร็งของคุณหรอกนะครับ

แต่ในกรณีของโรคซึมเศร้า อาการทางจิตใจหลายอย่าง (ตั้งแต่เศร้า หดหู่ ห่อเหี่ยว กระทั่งถึงกราดเกรี้ยวโกรธบึ้ง) ได้ ‘ผนึก’ เป็นอันหนึ่งเดียวกับอาการป่วย (ที่อาจเกิดจากอาการทางกาย คือสารชีวเคมีในสมองทำงานผิดปกติ)

ดังนั้น เมื่อคนอื่นรำคาญอาการเหล่านี้ พวกเขาจึงไม่ได้ ‘รำคาญ’ ต่ออาการที่ ‘งอก’ ขึ้นมาเนื่องจากความเจ็บป่วย (เหมือนรำคาญอารมณ์ของผู้ป่วยเรื้อรังทางกายอย่างมะเร็ง) แต่เป็นการรำคาญที่ตัวความเจ็บป่วยเองเลย

Read More…

ว่าด้วยการ ‘แซะ’

การแซะมักเกิดขึ้นเนื่องจากผู้แซะ ‘พิพากษา’ แล้วว่า อีกฝ่ายหนึ่งกำลังทำอะไรบางอย่างผิด แต่กระนั้น ผู้แซะก็ไม่ต้องการจะใช้วิธีตรงไปตรงมาในการบอกกล่าวกับผู้ถูกแซะ ไม่ว่าจะด้วยวิธี ‘ดีๆ’ เช่น การระบุชื่อออกมาเพื่อวิพากษ์วิจารณ์ เขียนหลังไมค์ไปหาตรงๆ นัดคุยกัน หรือด้วยการ ‘ด่า’ กันตรงๆ 

การแซะผู้มีอำนาจเหนือกว่า จึงคือความพยายามบ่อนทำลายที่ฐานราก โดยหวังว่าจะเกิดผลสะเทือนต่อเนื่อง เพราะมีคนอื่นๆ เห็นด้วยกับการแซะหรือการพิพากษานั้น แล้วค่อยๆ ส่งเป็นคลื่นกระเพื่อมออกไป จนในที่สุดก็ไป ‘ทำลาย’ ผู้ถูกแซะที่ตั้งตระหง่านเหมือนหอคอยให้ล้มครืน หรืออย่างน้อยที่สุดก็ค่อยๆ ทรุดลงมา

Read More…

A Bug’s Brain แมลงมีสมองหรือเปล่า

เกณฑ์หนึ่งที่คาร์ล ลินเนียส ใช้จำแนกสัตว์ในกลุ่มแมลงหรือ Insecta ก็คือ สัตว์กลุ่มนี้ไม่มีสมอง

กอมเต เดอ บูฟอง (Comte de Buffon) นักธรรมชาติวิทยาฝรั่งเศสในยุคศตวรรษที่ 18 เคยเขียนถึงแมลงหลายชนิดว่า ถ้าถูกตัดหัวออก มันก็จะยังมีชีวิต วิ่ง บิน หรือแม้แต่มีเซ็กซ์ได้เหมือนปกติ แมลงวันทอง (Drosophila Flies) ถึงกับมีชีวิตอยู่ได้อีกตั้งหลายวันอย่างปกติธรรมดาที่สุด ทั้งที่ไม่มีหัว และตั๊กแตน (Mantis) เวลาถูกตัดหัวออก มันจะแสดงอาการอยากสืบพันธุ์ด้วยการเต้นรำแบบเกี้ยวพานด้วยซ้ำ

แต่แมลงไม่มีสมองจริงหรือ?

Read More…