ผมไม่ค่อยได้อ่านหนังสือว่าด้วยเรื่องราวของคนที่ ‘ชีวิตที่ยังเหลืออยู่มีน้อยกว่าชีวิตที่ผ่านมาแล้ว’ เท่าไหร่ และหลายเล่มที่เป็นชีวประวัติก็มักผ่านการตกแต่งชีวิตให้เลิศหรูเสียจนชีวิตนั้นไม่ใช่ชีวิต แต่เรื่องแต่งอย่าง โอลีฟ คิตเตอร์ริดจ์ เรื่องราวของคนที่อาจไม่มีตัวตนอยู่จริงเลยบนโลกใบนี้ กลับทำให้ฉันรู้สึกถึงความหมายอันเลือนรางของชีวิตได้มากยิ่งกว่าการมีชีวิตอยู่จริงๆเสียอีก